Kongkreto

Marami akong frustrations.

*

Nitong nakaraang linggo, kinukulit ako ng ideya na magsulat ng prosa. Tulang prosa. Maikling kuwento. Nobela. Nabanggit ko kay Jack ang ideya. Tinawanan lang ako ng gago. "Di nga?" sagot ni loko. Pero alam ko, nagulat siya. Maski ako, nagulat din sa ideya. Hassle.

Gusto ko talagang magkuwento. Pramis. Marami-rami na rin akong nabasang kuwento, nobela. Naiinspira. Naiinggit. May nakikita akong kinang sa daliri ko kapag nakababasa ako ng magaganda at mahuhusay na prosa. Nag-aalab ang mga kagustuhan. Di ko nga lang maihubog sa kongkretong outlet.

Pero, aywan lang, baka sa puwit lang ng baso galing ang kinang na iyon. Aywan lang.

*

Siguro, masama nga ang mainggit.

Si Mark S., kumupit ng espasyo sa Liwayway. Hindi ako naiinggit. Natuwa nga ako e. Gusto ko ang panulat niya, at oo, mahusay nga talaga. Doon din naman ang punta niya. Katanyagan.

Pero may naramdaman akong mainit na di ko maipaliwanag sa mga kamay ko nang mabalitaan ko, nang i-text ni Mark S. ang balita. Tangina, kung anuman 'yon, di ko din maipaliwanag. Hassle.

*

Kailangan ko ng pera. Hindi ko na kailangan sabihin kung bakit, lahat naman tayo nangangailangan nito. Di ko kailangang ipaliwanag pa. Pero, mababaw ang balon ko ng dahilan para maghangad ng salapi. May mas nangangailangan, mas mahalaga kaysa sa mga bagay/plano na ibinabagay at ipinaplano ko. Reyalidad. Sampal.

Masarap maging guro. Sobra. Pero, tangina, nakakainis din.

Di ko na rin kailangang ipaliwanag ang huli kong tinuran. Aywan lang.

*

Marami akong frustrations.

Gusto kong magpinta. Magdrowing. Gusto kong maglakbay. Gusto kong magbasa lang buong araw. Gusto kong matulog nang lagpas walong oras.

Gusto kong kayakap lagi si G. Gusto kong hawak ko lang ang kamay niya. Gusto kong manatili ang lahat nang kung ano ito ngayon. Ang sa aming dalawa. Tawa. Ngiti. Init. Lamig. Perpekto.

Gusto kong pagsabay-sabayin ang lahat.

Gusto kong umakyat ng bundok. Gusto kong maglingkod. Gusto ko uling mag-rally. Gusto kong maggitara sa harap ng nagtataas kamaong madla. Gusto kong makadaupang palad ang mga magsasaka at manggagawa. Gusto kong magkulong sa City Jail. Gusto kong pumunta sa Hacienda Luisita.

Gusto kong pasayahin sina Nanay at Tatay. 'Yung pangarap nila na makita akong maunlad. Pero, badtrip kasi, iba talaga ang konsepto ng pag-unlad sa isang trad na mga magulang. Anyway, mahal na mahal ko sila.

Gusto kong pagsabay-sabayin ang lahat. Pero, ganid naman ako kapag pinairal ko ito. Wala sa hubog.

Marami pa akong frustrations na hanggang sa abstraktong pagtingin ko lang nagagawa.

Napakarami.

*

Siguro, itutula ko na lang muna. Mahaba ang bukas. Huwag lang akong mapag-tripan.

Ayos lang ako sa masaker ng mga kritiko. Saksakin nila ako. Hindi ako papalag.

Literatura ba kamo? Panitikan?

Madugo. Gusto kong magdugo.

*

Nga pala, satisfied na ako sa buhay ko. Frustrated as ever nga lang. Kongreto. Mabagsik.

Spoiler: Pasakalye

Pahaging ng pasakalye ni Ka Roger Ordoñez. Panalo!

KM64: "PALAYAIN SI ERICSON ACOSTA! PALAYAIN ANG LAHAT NG BILANGGONG POLITIKAL!"

Ito ang pahayag ng KM64:

PALAYAIN SI ERICSON ACOSTA! PALAYAIN ANG LAHAT NG BILANGGONG POLITIKAL!

Gusto mo ng sample ni Ericson Acosta? Ito, pakinggan mo:

Walang Kalabaw Sa Cubao

Astig di ba?
Suportahan natin ang pagpapalaya.
Muli,

PALAYAIN SI ERICSON ACOSTA! PALAYAIN ANG LAHAT NG BILANGGONG POLITIKAL!

May kislap tayo ng kadakilaan, mga tining tayo sa lusak.

Marami na rin akong nabasang talambuhay ng ilang kilalang manunulat; na sa kabila ng kanilang kahusayan, ay nawawalan ng gana at miminsang pang isinusuko ang kanilang kakayahan bilang manunulat. Aywan ko nga ba. Dumarating muna nga ba sa punto ng deterioration ang isang manunulat na maghahakot ng bituin sa langit sa hinaharap? Aywan ko. Aywan ko. Walang may alam.

Heto ang isa.

Pare, sulat lang tayo nang sulat. Tandaan mo yan! May kislap tayo ng kadakilaan, mga tining tayo sa lusak.

Karapat-dapat

Tulagalag: Karapatan  ng KM64 Poetry Collective

Ano nga ba ang karapatan? Sa panahon natin, na ang dilaw ay tila atraksiyon at simbolo ng pagbabago, masasabi bang dilaw ang karapatan? Pwede namang pula or asul? At bakit mula't mula pa, silang mga utak-pulbura, ganid, at mapagsamantala ay walang alam na karapatan kundi ang kanila lamang?

At bakit nga ba puro ako tanong? Eto'ng tula na lamang na ito ang sasagot. Hirap ko ring ipaliwanang, napakahirap dahil kung tutuusin, ang karapatan ay walang tiyak na depenisyon, at ang pinakamalapit na kahulugan nito ay mailalapat din natin sa pagpapakahulugan ng kalayaan. Kalayaan. Karapatan. Sana uso pang igalang ito. Uso pang umiral. Manghilakbot sila kung magpapatuloy ang pagsasamantala sa mga ito.

Have a nice read. Malayang basahin ang tula. Karapatan niyo 'yan. Comment na lang kung 'di trip ang tula. Apir!

Aba Ginoong Karyo

Ang tula sa ibaba ay isang tula ng isang kaibigang kuwentista, na sumubok tumula, at sa pakiwari ko'y bakit ba siya mahihiya? Gayong ang tula niya'y isa ngang ganap na tula. At sa punto ng kapulahan, mahihinuhang naging maalab, hindi naman sa sobra, ang kinalabasan ng huling mga linya. Ayokong i-criticize ang gawa niya, sapagka't ako rin naman ay naliligaw lamang sa agos at sigwa ng panitikan.

Hanggang ngayon ay nanatili siya sa pagko-conceptualize ng mga kuwentong isusulat, susulatin at masusulat niya. May mga nalikha na siyang akda, at sa totoo lang, naiinggit ako sa mga kuwentong itinae ng panulat niya.

At ngayon, heto siya at sumubok nga ng tula. Naroon ang kislap, nakikita ko. May aabangan tayong bagong makata. Mang Karyo ang ngalan. Pakibasa.


(Tulagalag. Yung pictures ay ang edited version ng tula ni Mang Karyo. Edited by Pia Montalban. At ang nasa ibaba ang old version.)

Aba Ginoong Maria Ni Juan
ni Mang Karyo

Aba Ginoong Maria
punungpuno siya ng grasya
sa hacienda luisita
mga magsasaka
pinatay
pinapatay
nangamamatay
nang hindi pa nabubungkal
sariling lupa.

Bukod kang pinagpala
pati ang ‘yong masibang angkan-
malawak na tubuhan,
naggagandahang mansiyon,
naglalakihang korporasyon
at nagmamahalang alahas at tsekot
samantalang maraming Pilipino
nangamamatay nang dilat ang mata sa gutom,
itinataboy
mga naninirahan sa mga barungbarong
sa mga relocation site
na masahol pa sa impiyerno.

Santa Maria, Ina ng Diyos
naglalagablab na po ‘di mapigilan
daluyong ng sambayanan.
Sa kanya pong ika-isandaang araw sa trono
kami po’y may regalo-
dumadagundong na mga putok
at mga pagsabog ng molotov.
Ngayon at kung kami’y mamamatay
masaya’t maluwalhati kaming
magbubuwis ng buhay.
Amen.