Sabi ng isang makata: Walang sinuman ang ligtas sa ilalim ng langit.*
Siguro nga. Pansinin kung paano kumakalas sa katawan ang mga hininga
Sa iglap na sandali ng pagkakalingat, o kawalang ingat, o kahit
Ng mga pag-iingat na sinusuklian ng panunumbat—sinisibat, gumugulantang
Kahit sa pinakamaiingay na pagtitipon ang isang batang sinalo ng semento
Sa gitna ng mga naghuhuramentadong tradisyon ng salubong at protesta
Sa malas na hula, parang naudlot na pagkukulay nang mabakli ang krayola.
At namalas, sa kamalas-malasan, ng laksa-laksang inakit
Ng pailaw at sayawan ang dugo sa kanilang mga kamay.
Sino nga ba ang ligtas sa ilalim ng langit?
Ang mga bato, tinatapyasan ng ulan sa mahabang pagdantay.
Ang mga dahon, kinakatasan ng pagpapala ng kunot-noong araw.
Ang mga puno, kinakalbo ng hangin-hininga ng nababasag na ulap.
Ang mga lupa, sumasalo ng bigat ng mga damdamin at paghahanap.
Sino kung gayon ang ligtas sa ilalim ng langit? Marahil, wala nga, wala marahil.
Maaaring ikaw ang sumalo ng tingga na nagtago sa usok
At bumulusok, nakatutok sa tuktok ng iyong ulo o sa batok
Na pinasasakit ng kolesterol sa balat ng lechon at manok, ikaw ang biktima.
Maaring siya naman ang salarin, na inaaliw ang sarili sa pag-usal ng dasal:
Nawa’y itakwil ng bigas at baryang isinaboy, ng mga bilog na prutas at belekoy
Ang malas sa paligid at suluk-sulok ng tahanang nagsusumamo sa pag-unlad.
O maaaring ako, ang salarin at biktima, at wala kang tulang mababasa
Mula sa akin, at wala ka naman talagang binabasa sa kasalukuyan
Kundi bula at hinala at mga alaalang kalilimutan ng panahon.
Dahil hindi ka ligtas sa ilalim ng langit—ano ang bago sa bagong taon?
Katulad ba ni Stephanie, tinamaan ka ng ligaw na balang hindi nagbaligtad ng damit
Kaya nga’t naligaw at napiit sa mumunting katawan; katulad ni Stephanie,
Ikinahon ka ba sa lumalangitngit na kuwadrong daigdig ng walang saysay na ngitngit?
Katulad mo ba silang tinatakasan ng bait? Oo, wala nga’ng ligtas sa ilalim ng langit—
Kahit mga damdaming umaasam, pinupunit; maski kamusmusa’y ipinagkakait.
(*pasintabi sa linyang “No one is safe under heaven.” ni Mark Angeles
at sa kanyang tulang Full Metal Jacket.)
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na Paninimdim. Ipakita ang lahat ng mga post
Ipinapakita ang mga post na may etiketa na Paninimdim. Ipakita ang lahat ng mga post
Linggo, Marso 10, 2013
Linggo, Pebrero 10, 2013
Ikaw At Ikaw
nag-away tayo, nito lang, mga mag-iisang oras pa lang ang nakalipas.
pero mali, hindi pala iyon away. kasalanan ko lang talaga, hindi ako nakasunod sa itinakda.
kaya hindi iyon away. nainis ka lang siguro sa akin, nabuwisit ka lang sa akin, nabuwisit at nainis ka sa akin. kung gaano katindi: lumabas na naman sa bibig mo, sa mga dulo ng iyong daliri ang bagay na ayaw kong mangyari. kaya nga buong loob akong sumasalo ng mag dapat saluhin.
kasalanan ko. at lagi ko namang kasalanan. alam ko iyon.
iniisip ko, hindi pa naman tayo nag-aaway. hindi ba't ang away ay pinagigitnaan ng galit, o bugso ng inis at pagkaburyo sa isa't isa, kaya nakapagbibitaw sa isa't isa ng di magagandang salita o nagkakasakitan; balanse: yung galit ka at galit ako, ganoon ang away, di ba?
pero hindi. wala at hindi tayo umaabot sa ganito. at alam kong di tayo aabot dito.
alam mo naman at ipinaliwanag ko sa iyo na kaya kong saluhin ang lahat, kaya kong buhatin kaya kong lunukin ang lahat, ang lahat-lahat -lahat basta makarating tayo doon sa destinasyon natin. at kahit doon, ito at ganito ako. hindi ba?
laging ikaw ang inis at galit sa akin, at kasalanan ko lang din naman.
humihingi ako ng tawad, tulad ng lagi kong ginagawa. tanggapin mo sana. ang layo ng mga pagitan sa pagitan natin. malawak na patlang na maaring maging pader na itatakwil tayo sa isa't isa.
matagal ko nang kinain ang pride chicken ko, para sa iyo.
natatakot ako. manatili ka.
naghihintay ako.
mababasa mo kaya ito? ikaw at ikaw.
_________________
“We fall in love because we long to escape from ourselves with someone as beautiful, intelligent, and witty as we are ugly, stupid, and dull. But what if such a perfect being should one day turn around and decide they will love us back? We can only be somewhat shocked-how can they be as wonderful as we had hoped when they have the bad taste to approve of someone like us?”
― Alain de Botton, On Love
Martes, Enero 1, 2013
Isla
Sakaling malimutan
mong bumalik
sa pampang
ng ating pagliyag;
kung sakaling
nahumaling
ka't inakit
at inukit
mo sa langit
at itinatak
sa tubig
ang itinindig
natin (sabi mo
nga'y di imalulupig);
kung sakaling
nagsahangin
ang lahat
ang lapat
ang dapat,
may babalikan
ka kung mabangga
ng pamamalikmata
ang iyong pagdako,
may babalikan
ka sa pampang,
may kalansay
doong nakadantay
sa pangako mong pagbabalik.
mong bumalik
sa pampang
ng ating pagliyag;
kung sakaling
nahumaling
ka't inakit
at inukit
mo sa langit
at itinatak
sa tubig
ang itinindig
natin (sabi mo
nga'y di imalulupig);
kung sakaling
nagsahangin
ang lahat
ang lapat
ang dapat,
may babalikan
ka kung mabangga
ng pamamalikmata
ang iyong pagdako,
may babalikan
ka sa pampang,
may kalansay
doong nakadantay
sa pangako mong pagbabalik.
Bitin
ginagayuma ng dapithapon ang gabi:
naghalikan ang langit--agaw-dilim.
at nang subukan kitang haplusin,
sinuklian mo ako ng bituin.
naghalikan ang langit--agaw-dilim.
at nang subukan kitang haplusin,
sinuklian mo ako ng bituin.
Ang Mga Hangal Ng Kapayapaan Sa Kalye Camba, Isang Gabi't Madaling Araw
kamangha-manghang kakayahan ang pagtalunton
sa bituka ng Maynila--ang mga sikot at ikot, baluktot
at simangot ng mga lansangan, eskinita't kalyehon--
at taglay nila ang mapa at inisasyon, ang katutubong
simbuyong hindi magpapabaligtad sa kanilang mga damit,
waring mga manlalayag sa gitna ng walang ngalang karagatan:
makauuwi sa paroroonan, makayayapak sa lupa
nang buo ang sarili at ganap ang mithing lakbayin
ang kapatagan.
---
ang kasaysayan ng Tundo ay nasasalamin sa mga plastik
na nagliliparan sa tuwinang naglalaro ang hangin.
ang kasaysayan nito'y nakabalangkas sa mga berdeng
larawan at letra sa mga hantad na katawan ng mga lalaking
alipin ng kanto at eskinita, ng mga sipol at inuman, ng mga
away at hulagway ng pekpek shorts at pulang lipistik.
ang kasaysayan ng Tundo ay kasaysayan sa baluktot
nitong kahulugan sa mga pahina ng diyaryo at telebisyon.
ang kasaysayan ay monopolyong inaari ng mga guni-guni
at pagmumuni ng mga makasusugpong ng siglo at milenyo
sa kanilang buong ganid na angkan. pagkat ang kasaysayan
ay kait at said sa ulirat ng nagtakda nitong maliliit:
silang bahagi sa digmaan at pagkawasak,
silang bahagi ng tiwasay
at pagbubuo.
---
sa kanto ng Coral at Quezon St., nag-abang si M upang
aking sunduin (bakit nga ba kung gabi'y kailangan pang
gumayak at magganyak ng alitaptap?)
sa kaunting lakad, makikilala ng iyong talampakan
ang init ng semento
at ang busina ng dyip ay hudyat
ng pagdating. inabangan namin si E sa kanto
ng Pacheco, sa tapat ng Generics Pharmacy.
lantad ang Lantad na paglalantad ng hindi mahubad
na sining sa luntian nitong damit--nagbabadya
ang nag-aabang na samyo ng kapayapaan
sa Kalye Camba, naiinip, naiinip!
---
sino ang dapat sisihin sa kalagayang nagsasadlak sa atin
sa maling panahon, sa maling pagkakataon?
---
ginisang repolyo
talong at bagoong
longganisa
kaning hindi na umaaso
mga plato
kutsara at tinidor
at sikmurang kailangang lamanan
upang ang sabak sa talim
ng alak ay hindi mag-iiwan
ng bangibing larawan sa tabi-tabi:
ang ginisang repolyo
talong at bagoong
longganisa
kaning hindi umaaso
at mga pulutaning
magsasamyo ng pandidiri
sa mga magdaraan.
---
tinotoldahan ang mga bisita sa Tundo:
ang balak na status ni E sa Facebook.
---
ang kapayapaan ay sumakanya,
kay J,
tugon:
at sumainyo rin.
itaas natin ang pamantayan
sa pagkaliyo,
tugon:
itinaas
na namin sa pagbabakasali.
---
walang mukha ang kalungkutan kahit sa rurok nitong anyo,
tulad ng,
walang tinig ang ligayang nakakulong sa sarili.
---
saan umuuwi ang tula
matapos nitong maglakbay?
---
maraming talakay ang inihain at nakain sa ibabaw
ng kuwadradong dilaw na lamesita:
si Charles Bukowski at kung paanong ang henyo
ay hindi henyo at ang henyo'y mananatiling henyo;
ang alak at ang masasamang balak ng kawalan
sa bulsang pinanawan ng laman; si e.e. cummings
at ang kanyang "r-p-o-p-h-e-s-s-a-g-r"; si Sylvia Plath
at ang kanyang maalindog na Confessional style
in the mood of suicidal tendencies; kung paanong
si Ricky ang pinakamahusay na manunulat sa buong
sanlibutan; at ang Agos sa Disyerto'y aagos
at aagos sa kunsaan man nitong mararating kahit
pa sabihin kailangan nang ibaon at hayaan
ang kanilang kamandag sa pahina ng kasaysayan;
ang teorya ay teorya at ang praktika ay teoryang
may patutuguhan; at ang UP ay toreng garing
ng mga mapagpanggap; ang akademya sa sarili
nitong anyo ay bulok na tinapay sa microwave oven;
ang didactic ay di deductive; magica objectiva;
Ars Poetica shitty shit shit sa ipat ni J;
organikong talino ang karanasan; EMR at ang husay;
ang dekada 30 at ang pagsusunog ng mga lumang aklat
Plaza Moriones upang patuluyin ang modernismo;
ang buhay bilang buhay na hulagway ng mga humihingang
mga bagay at ang interkoneksyon ng mga ito sa isa't isa;
self-identifier! self-identify! self! identity!; si M at
ang kanyang pusong ayaw ipanakaw; si E at
ang di matapus-tapos na pagkakalkula ng grado
ng mga mag-aaral; at ako, ang walang kamatayang ako
sa aking daigdig ng tula.
---
inihahatid sa hantungan ang bawat paglalakbay.
---
ang bituka'y may sadyang balangkas upang pakibagayan
ng mga ilalaman at ang mga manunulat at ang kanilang
mga talampaka'y una nang
nakatiyak ng paraan: maglakad pabalik sa umpisa.
---
at naroroon pa rin ang mga kaluluwang hindi pinatutulog ng basura,
tulad ng mga kaluluwang di pagpahingahin ng mga gulong at pedal,
tulad ng mga gulay na nabubulok sa gilid ng bangketa, tulad ng Cluster
Bldg. na mistulang higanteng uling sa pusod ng Divisoria, tulad
ng mga humuhukay ng kayamanan sa burol ng plastik, papel at putik,
tulad ng mga paa kong unti-unti nang sumasakit, tulad ng antok
sa mga mata ni M, tulad ng mga asong tila monghe sa kagubatan
ng lungsod, tulad ng mga nagsisimulang magsimula ng umaga, tulad
mo at tulad nilang nahihimbing pa sa lilim ng liwayway
---
pamamaalam at pagtitiyak ng kaligtasan
ang isa sa dila ng apoy na nagngangalang, pagkakaibigan.
---
pauwi, mag-isa kong tinunton ang kilala ko nang bitukang-lansangan,
bulok at hindi, nitong lupain nina Sakay at Bonifacio, Lualhati at Amado.
at hinding-hindi ako matatakot sa dilim at patalim; ilusyon at haka-haka
ang nakatanim sa iyong realidad.
---
hinihintay ako ng unan, hinihintay ako ng himlayan
at habang nag-iinat na ang umaga,
nagsisimula pa lamang ang aking pahinga.
---
tula ang bula ng malamig na serbesa.
sa bituka ng Maynila--ang mga sikot at ikot, baluktot
at simangot ng mga lansangan, eskinita't kalyehon--
at taglay nila ang mapa at inisasyon, ang katutubong
simbuyong hindi magpapabaligtad sa kanilang mga damit,
waring mga manlalayag sa gitna ng walang ngalang karagatan:
makauuwi sa paroroonan, makayayapak sa lupa
nang buo ang sarili at ganap ang mithing lakbayin
ang kapatagan.
---
ang kasaysayan ng Tundo ay nasasalamin sa mga plastik
na nagliliparan sa tuwinang naglalaro ang hangin.
ang kasaysayan nito'y nakabalangkas sa mga berdeng
larawan at letra sa mga hantad na katawan ng mga lalaking
alipin ng kanto at eskinita, ng mga sipol at inuman, ng mga
away at hulagway ng pekpek shorts at pulang lipistik.
ang kasaysayan ng Tundo ay kasaysayan sa baluktot
nitong kahulugan sa mga pahina ng diyaryo at telebisyon.
ang kasaysayan ay monopolyong inaari ng mga guni-guni
at pagmumuni ng mga makasusugpong ng siglo at milenyo
sa kanilang buong ganid na angkan. pagkat ang kasaysayan
ay kait at said sa ulirat ng nagtakda nitong maliliit:
silang bahagi sa digmaan at pagkawasak,
silang bahagi ng tiwasay
at pagbubuo.
---
sa kanto ng Coral at Quezon St., nag-abang si M upang
aking sunduin (bakit nga ba kung gabi'y kailangan pang
gumayak at magganyak ng alitaptap?)
sa kaunting lakad, makikilala ng iyong talampakan
ang init ng semento
at ang busina ng dyip ay hudyat
ng pagdating. inabangan namin si E sa kanto
ng Pacheco, sa tapat ng Generics Pharmacy.
lantad ang Lantad na paglalantad ng hindi mahubad
na sining sa luntian nitong damit--nagbabadya
ang nag-aabang na samyo ng kapayapaan
sa Kalye Camba, naiinip, naiinip!
---
sino ang dapat sisihin sa kalagayang nagsasadlak sa atin
sa maling panahon, sa maling pagkakataon?
---
ginisang repolyo
talong at bagoong
longganisa
kaning hindi na umaaso
mga plato
kutsara at tinidor
at sikmurang kailangang lamanan
upang ang sabak sa talim
ng alak ay hindi mag-iiwan
ng bangibing larawan sa tabi-tabi:
ang ginisang repolyo
talong at bagoong
longganisa
kaning hindi umaaso
at mga pulutaning
magsasamyo ng pandidiri
sa mga magdaraan.
---
tinotoldahan ang mga bisita sa Tundo:
ang balak na status ni E sa Facebook.
---
ang kapayapaan ay sumakanya,
kay J,
tugon:
at sumainyo rin.
itaas natin ang pamantayan
sa pagkaliyo,
tugon:
itinaas
na namin sa pagbabakasali.
---
walang mukha ang kalungkutan kahit sa rurok nitong anyo,
tulad ng,
walang tinig ang ligayang nakakulong sa sarili.
---
saan umuuwi ang tula
matapos nitong maglakbay?
---
maraming talakay ang inihain at nakain sa ibabaw
ng kuwadradong dilaw na lamesita:
si Charles Bukowski at kung paanong ang henyo
ay hindi henyo at ang henyo'y mananatiling henyo;
ang alak at ang masasamang balak ng kawalan
sa bulsang pinanawan ng laman; si e.e. cummings
at ang kanyang "r-p-o-p-h-e-s-s-a-g-r"; si Sylvia Plath
at ang kanyang maalindog na Confessional style
in the mood of suicidal tendencies; kung paanong
si Ricky ang pinakamahusay na manunulat sa buong
sanlibutan; at ang Agos sa Disyerto'y aagos
at aagos sa kunsaan man nitong mararating kahit
pa sabihin kailangan nang ibaon at hayaan
ang kanilang kamandag sa pahina ng kasaysayan;
ang teorya ay teorya at ang praktika ay teoryang
may patutuguhan; at ang UP ay toreng garing
ng mga mapagpanggap; ang akademya sa sarili
nitong anyo ay bulok na tinapay sa microwave oven;
ang didactic ay di deductive; magica objectiva;
Ars Poetica shitty shit shit sa ipat ni J;
organikong talino ang karanasan; EMR at ang husay;
ang dekada 30 at ang pagsusunog ng mga lumang aklat
Plaza Moriones upang patuluyin ang modernismo;
ang buhay bilang buhay na hulagway ng mga humihingang
mga bagay at ang interkoneksyon ng mga ito sa isa't isa;
self-identifier! self-identify! self! identity!; si M at
ang kanyang pusong ayaw ipanakaw; si E at
ang di matapus-tapos na pagkakalkula ng grado
ng mga mag-aaral; at ako, ang walang kamatayang ako
sa aking daigdig ng tula.
---
inihahatid sa hantungan ang bawat paglalakbay.
---
ang bituka'y may sadyang balangkas upang pakibagayan
ng mga ilalaman at ang mga manunulat at ang kanilang
mga talampaka'y una nang
nakatiyak ng paraan: maglakad pabalik sa umpisa.
---
at naroroon pa rin ang mga kaluluwang hindi pinatutulog ng basura,
tulad ng mga kaluluwang di pagpahingahin ng mga gulong at pedal,
tulad ng mga gulay na nabubulok sa gilid ng bangketa, tulad ng Cluster
Bldg. na mistulang higanteng uling sa pusod ng Divisoria, tulad
ng mga humuhukay ng kayamanan sa burol ng plastik, papel at putik,
tulad ng mga paa kong unti-unti nang sumasakit, tulad ng antok
sa mga mata ni M, tulad ng mga asong tila monghe sa kagubatan
ng lungsod, tulad ng mga nagsisimulang magsimula ng umaga, tulad
mo at tulad nilang nahihimbing pa sa lilim ng liwayway
---
pamamaalam at pagtitiyak ng kaligtasan
ang isa sa dila ng apoy na nagngangalang, pagkakaibigan.
---
pauwi, mag-isa kong tinunton ang kilala ko nang bitukang-lansangan,
bulok at hindi, nitong lupain nina Sakay at Bonifacio, Lualhati at Amado.
at hinding-hindi ako matatakot sa dilim at patalim; ilusyon at haka-haka
ang nakatanim sa iyong realidad.
---
hinihintay ako ng unan, hinihintay ako ng himlayan
at habang nag-iinat na ang umaga,
nagsisimula pa lamang ang aking pahinga.
---
tula ang bula ng malamig na serbesa.
Bulong
karugtong ng bawat niyang bulong
ang hiling na marinig ito, kahit
sa pinakamahina nitong usal.
mahilig siyang bumulong. bulong
sa bumbong ng kawayan. bulong
sa gulong. bulong sa puto bumbong.
bulong sa lumang barong. bulong
sa tulirong kanlong ni Aling Chayong.
bulong sa sumpong at galunggong.
bulong sa utong. bulong sa urong.
bulong sa sulong.
bumubulong siya dahil di niya kayang
sumigaw. dahil ang sigaw sa kaniya'y
napakababaw. parang lugaw na walang
sabaw. uhaw na balaraw. bugaw
at ampaw. ligaw na pagka-uhaw. parang
Cubao na walang taong-ligaw. kalabaw
na nakapingkaw. haw haw de kurimao.
bow wow wow. daw at raw.
ang bulong niyang takot sa sigaw,
ay alulong na sumasayaw
sa papawirin, papawi
ng dilim.
ang hiling na marinig ito, kahit
sa pinakamahina nitong usal.
mahilig siyang bumulong. bulong
sa bumbong ng kawayan. bulong
sa gulong. bulong sa puto bumbong.
bulong sa lumang barong. bulong
sa tulirong kanlong ni Aling Chayong.
bulong sa sumpong at galunggong.
bulong sa utong. bulong sa urong.
bulong sa sulong.
bumubulong siya dahil di niya kayang
sumigaw. dahil ang sigaw sa kaniya'y
napakababaw. parang lugaw na walang
sabaw. uhaw na balaraw. bugaw
at ampaw. ligaw na pagka-uhaw. parang
Cubao na walang taong-ligaw. kalabaw
na nakapingkaw. haw haw de kurimao.
bow wow wow. daw at raw.
ang bulong niyang takot sa sigaw,
ay alulong na sumasayaw
sa papawirin, papawi
ng dilim.
Isang Araw Mula Ngayon
tahimik pa rin sa iyong kuwarto.
kung paano mo ito iniwan
noong huli mong pagbisita,
walang nabago, kundi ang pagdami
ng alikabok sa kisame at ang paglagom
dito ng dilim kahit katanghalian.
naroroon pa rin ang mga aklat,
ang salansan na ikaw lamang ang nakaaalam.
ang gusot ng kumot at lungkot ng unan,
walang ipinag-iba sa kurtinang wala
nang alon. ang tsinelas mong magkatabi,
katulad pa rin ng dati, naghihintay
ng mga talampakang mahilig sa lakbayin.
tahimik pa rin sa iyong kuwarto.
bagamat kuyom na kuyom ang kamaong
nakalarawan sa nagtuklap na poster
sa binabalakubak mong dingding;
bagamat ang tatlong boteng nakatumba
sa paanan ng iyong papag ay pinamahayan
na ng ipis at gagamba. bagamat naglalamat
na ang ulirat ng mga tisert at pantalon
mong kinalinga ng plantsa. bagamat
sumisinghal ang alaala sa bawat sulok
at rurok ng iyong pahingahan,
umaasa pa rin kami, na isang araw,
isang araw mula ngayon, maririnig namin
ang mga yabag mo sa gitna ng hatinggabi,
kakatok sa pinto, hahalik sa pisngi, ngingiti,
katulad ng palagi mong ginagawa
noong hindi pa nakatala ang iyong ngalan
sa aming mga pangamba.
kung paano mo ito iniwan
noong huli mong pagbisita,
walang nabago, kundi ang pagdami
ng alikabok sa kisame at ang paglagom
dito ng dilim kahit katanghalian.
naroroon pa rin ang mga aklat,
ang salansan na ikaw lamang ang nakaaalam.
ang gusot ng kumot at lungkot ng unan,
walang ipinag-iba sa kurtinang wala
nang alon. ang tsinelas mong magkatabi,
katulad pa rin ng dati, naghihintay
ng mga talampakang mahilig sa lakbayin.
tahimik pa rin sa iyong kuwarto.
bagamat kuyom na kuyom ang kamaong
nakalarawan sa nagtuklap na poster
sa binabalakubak mong dingding;
bagamat ang tatlong boteng nakatumba
sa paanan ng iyong papag ay pinamahayan
na ng ipis at gagamba. bagamat naglalamat
na ang ulirat ng mga tisert at pantalon
mong kinalinga ng plantsa. bagamat
sumisinghal ang alaala sa bawat sulok
at rurok ng iyong pahingahan,
umaasa pa rin kami, na isang araw,
isang araw mula ngayon, maririnig namin
ang mga yabag mo sa gitna ng hatinggabi,
kakatok sa pinto, hahalik sa pisngi, ngingiti,
katulad ng palagi mong ginagawa
noong hindi pa nakatala ang iyong ngalan
sa aming mga pangamba.
Magkatabi
nakita niya ako sa pinakamailap kong yugto;
yaong mga panahong iniiwasan kong humalik
sa mga balintataw ng kung sino at anong
kabiha-bighani.
ukol sa kung anong dapat bumukol, nasapol
ng mapurol kong kukote ang kabuluhan
ng bawat kaululan ng aking mga planuhin,
lintik sa pinakalintik!
dinagit niya ang aking kairalan, hindi ako
tumutol, hindi ako tututol at ayaw ko nang
maputol ang pising nagdurugtong sa aming
mga ngiti.
yaong mga panahong iniiwasan kong humalik
sa mga balintataw ng kung sino at anong
kabiha-bighani.
ukol sa kung anong dapat bumukol, nasapol
ng mapurol kong kukote ang kabuluhan
ng bawat kaululan ng aking mga planuhin,
lintik sa pinakalintik!
dinagit niya ang aking kairalan, hindi ako
tumutol, hindi ako tututol at ayaw ko nang
maputol ang pising nagdurugtong sa aming
mga ngiti.
Esperma
iniiwan mo kami sa harap ng pinto,
minsang may kasama, minsang nag-iisa
kani-kaniyang diskarte kung paano
sumayaw: magpandanggo sa hangin
isang digmaang kailangan naming harapin
habang binibilang ang bawat hininga
habang namumugto ang aming pustura,
kaming itinundos sa ngalan ng namayapa
kailangang kumapit sa mitsa, kailangang
sinupin ang maalab na luha, pagkat
paparating na ang nagbabadyang ihip
ng mga batang naghihintay sa aming pagkainip.
minsang may kasama, minsang nag-iisa
kani-kaniyang diskarte kung paano
sumayaw: magpandanggo sa hangin
isang digmaang kailangan naming harapin
habang binibilang ang bawat hininga
habang namumugto ang aming pustura,
kaming itinundos sa ngalan ng namayapa
kailangang kumapit sa mitsa, kailangang
sinupin ang maalab na luha, pagkat
paparating na ang nagbabadyang ihip
ng mga batang naghihintay sa aming pagkainip.
Ganap
isang platitong buwan sa aking ulo
nakatitig na tila mata ng pusa sa dilim
mga ulap na unti-unting naglalaho
nalulusaw na waring mga guni-guni
hanging sing-ulila ng kalungkutan
di matutunang magtimpi sa pag-ihip
tulad kong tinakasan ng pagkainip
at halukipkip ang pananalig
na tayo'y ganap at di lamang panaginip
nakatitig na tila mata ng pusa sa dilim
mga ulap na unti-unting naglalaho
nalulusaw na waring mga guni-guni
hanging sing-ulila ng kalungkutan
di matutunang magtimpi sa pag-ihip
tulad kong tinakasan ng pagkainip
at halukipkip ang pananalig
na tayo'y ganap at di lamang panaginip
Martes, Oktubre 30, 2012
Sa Isa't Isa
inaya kita, titigan natin ang pagbukadkad
ng bulaklak tulad ng sisiw na kumatok
sa naglalamat na balat ng kaniyang suklob:
humindi ka, hindi mo hilig at wala kang hilig
sa pagtunghay sa himala ng buhay:
pagkalagas ng dahon, paghupa ng alon
paghabi ng gagamba sa kaniyang sapot,
pagtuklap ng pintura sa lumang pader,
paglamon ng guhit-tagpuan sa balintataw
ng araw. buong buhay, itong pintig ng daigdig
ang naging tuon ng aking titig at pag-ibig,
kaya't hindi katapusan ang pagsandig
ko sa iyong paligid. at natuto akong manalig
sa espayong ibinibigay ng rason kaysa emosyon,
ng bukas sa kahapon, ng ngayon sa panahon:
mahiwaga ang pagkakabigkis ng ating mga naisin,
hindi na kita aakagin sa kunsaan humihinga
ang mga alitaptap, at sa kunsaan nakatuldok
ang mga bituin sa katanghalian. sabay na lamang
tayong tumimbang sa hain ng mga sandali,
sabay tayong tumawid sa kabilang pampang.
ng bulaklak tulad ng sisiw na kumatok
sa naglalamat na balat ng kaniyang suklob:
humindi ka, hindi mo hilig at wala kang hilig
sa pagtunghay sa himala ng buhay:
pagkalagas ng dahon, paghupa ng alon
paghabi ng gagamba sa kaniyang sapot,
pagtuklap ng pintura sa lumang pader,
paglamon ng guhit-tagpuan sa balintataw
ng araw. buong buhay, itong pintig ng daigdig
ang naging tuon ng aking titig at pag-ibig,
kaya't hindi katapusan ang pagsandig
ko sa iyong paligid. at natuto akong manalig
sa espayong ibinibigay ng rason kaysa emosyon,
ng bukas sa kahapon, ng ngayon sa panahon:
mahiwaga ang pagkakabigkis ng ating mga naisin,
hindi na kita aakagin sa kunsaan humihinga
ang mga alitaptap, at sa kunsaan nakatuldok
ang mga bituin sa katanghalian. sabay na lamang
tayong tumimbang sa hain ng mga sandali,
sabay tayong tumawid sa kabilang pampang.
Sabado, Agosto 18, 2012
Dapithapon
Tahimik ang anino mo.
Sa malayo, ikinukumot ng kahel na araw
Ang takipsilim.
Takipsilim ang anino mong nakarugtong
Sa iyong
Talampakan:
Mahaba, tatlong ulit ng iyong taas—singtaas
Ng isang palapag na kawalan,
Nakahiga sa malamig na semento
Sa eskinitang nakagawian mong lambungan
Ng kalungkutan.
Tatlong ulit ng iyong taas—
At di mo pa rin maabot ang iyong hinihiling.
Ang anino mo;
Natutulog na ang araw nang sumanib sa iyo.
kay Yaye
Sa malayo, ikinukumot ng kahel na araw
Ang takipsilim.
Takipsilim ang anino mong nakarugtong
Sa iyong
Talampakan:
Mahaba, tatlong ulit ng iyong taas—singtaas
Ng isang palapag na kawalan,
Nakahiga sa malamig na semento
Sa eskinitang nakagawian mong lambungan
Ng kalungkutan.
Tatlong ulit ng iyong taas—
At di mo pa rin maabot ang iyong hinihiling.
Ang anino mo;
Natutulog na ang araw nang sumanib sa iyo.
kay Yaye
Miyerkules, Agosto 8, 2012
Telepono
nang minsang mong ilambitin, nang ukilkilin
sa aking labi, kung ano pa ang mga gusto
kong sabihin bago natin parehong ibaba
ang telepono at gawin ang mga dapat
na gawin: ipinaubaya ko sa hangin ang sagot
at narinig ko ang sayaw ng hangin sa iyong bibig
nagmamadaling sinakop ang pangambang nakatago
sa aking dibdib--
umukit ng katahimikan
sa malawak nating pagitan.
sa aking labi, kung ano pa ang mga gusto
kong sabihin bago natin parehong ibaba
ang telepono at gawin ang mga dapat
na gawin: ipinaubaya ko sa hangin ang sagot
at narinig ko ang sayaw ng hangin sa iyong bibig
nagmamadaling sinakop ang pangambang nakatago
sa aking dibdib--
umukit ng katahimikan
sa malawak nating pagitan.
Antipas
Sapagkat pakay nati’y kaligayahan,
Kaya’t hinahanapan natin ng halakhak
Ang mga bagay.
Kung may namumukadkad na rosas
Sa likod ng luha, maari nating ikubli
Ang mga bubog
Na nakabaon sa dibdib. Kung may samyo
Ng tagsibol ang hagupit ng mga tagtuyot,
Natututo tayong manalangin.
Sapagkat pakay nati’y kaligayahan
Kaya’t hinahanapan natin ng mga ngiti
Kahit ang kalungkutan.
Kaya’t hinahanapan natin ng halakhak
Ang mga bagay.
Kung may namumukadkad na rosas
Sa likod ng luha, maari nating ikubli
Ang mga bubog
Na nakabaon sa dibdib. Kung may samyo
Ng tagsibol ang hagupit ng mga tagtuyot,
Natututo tayong manalangin.
Sapagkat pakay nati’y kaligayahan
Kaya’t hinahanapan natin ng mga ngiti
Kahit ang kalungkutan.
Kabalyero
Laging namumutawi sa kaniyang mga salita
Ang salitang—
Magandang bukas.
Nang dumating ang kabalyerong may tangan nito,
Walang anu-ano niyang iniwan
Ang kasalukuyan.
Ang kasalukuyan niya’y isang lalaking walang
Garantiya ng—
Magandang bukas.
Isang lalaking matapat lamang na naghahapag
Ng pag-ibig kahit kapos
Sa inaasam at gustuhin.
Isang payak na pagmamahal na ang adorno’y
Di pilak kundi pagsusumikap
At di magmaliw na pananalig.
Inako nila, siya at ng kabalyerong may tangan ng
Magandang bukas
Ang bukas—mga bahaw na ngiting walang kahulugan
Ang naukit sa kanilang mga labi.
At ang lalaking iniwa’y naging isang punong
Kabalyero—malabay at pipis
Ang salitang—
Magandang bukas.
Nang dumating ang kabalyerong may tangan nito,
Walang anu-ano niyang iniwan
Ang kasalukuyan.
Ang kasalukuyan niya’y isang lalaking walang
Garantiya ng—
Magandang bukas.
Isang lalaking matapat lamang na naghahapag
Ng pag-ibig kahit kapos
Sa inaasam at gustuhin.
Isang payak na pagmamahal na ang adorno’y
Di pilak kundi pagsusumikap
At di magmaliw na pananalig.
Inako nila, siya at ng kabalyerong may tangan ng
Magandang bukas
Ang bukas—mga bahaw na ngiting walang kahulugan
Ang naukit sa kanilang mga labi.
At ang lalaking iniwa’y naging isang punong
Kabalyero—malabay at pipis
Payak
Patawad kung hindi ako ang tipong hanap mo
Walang luhong mabakas sa aking mga buto
Wala ring paghahangad nang higit sa sapat
Ang tulad ko’y payak lamang ang hinahanap.
Di kilalang etikata ang nasa polo ko’t pantalon
Magaspang ang kinang ng Marikina kong katad
Sa kadalasan, sa liwasan ko naipapadpad
Ang mga paa nating may magkaibang indak.
Patawad sa di maipaliwanag kong pagkagitla
Sa tuwinang maghaharap tayo sa pilaking hapag
Maniwala kang lahat ng aking saloobi’y magalak
Magkagayong di nasanay ang dila ko sa ginto.
Binibining laman ng puso ko’t mga panaginip
Batid kong nauunawa mo ang aking sentimiyento
Bagama’t alam kong higit ang iyong mga gustuhin
Huwag ka sanang mananawa sa payak kong mga hangarin.
Walang luhong mabakas sa aking mga buto
Wala ring paghahangad nang higit sa sapat
Ang tulad ko’y payak lamang ang hinahanap.
Di kilalang etikata ang nasa polo ko’t pantalon
Magaspang ang kinang ng Marikina kong katad
Sa kadalasan, sa liwasan ko naipapadpad
Ang mga paa nating may magkaibang indak.
Patawad sa di maipaliwanag kong pagkagitla
Sa tuwinang maghaharap tayo sa pilaking hapag
Maniwala kang lahat ng aking saloobi’y magalak
Magkagayong di nasanay ang dila ko sa ginto.
Binibining laman ng puso ko’t mga panaginip
Batid kong nauunawa mo ang aking sentimiyento
Bagama’t alam kong higit ang iyong mga gustuhin
Huwag ka sanang mananawa sa payak kong mga hangarin.
Masoch
Alam na alam mo kung paano itarak
Ang punyal sa aking dibdib
Nang walang alinlangan
Parang isang nakagawiang ritwal
Tiyak ang lahat ng mga hakbangin
Mulang simula at wakas
Alam na alam mo kung paano lumikha
Ng apoy sa iyong palad
Na mala-bola mong ipapasa
Sa inosente kong mga kamay
Naglalagablab! Nagngangalit!
Ay! Laman ng aking mga salita
Ikaw na katiyakan ng aking kawalan
Kawalan kong walang katiyakan
Na nilalaro ng iyong panagimpan
Kung alam mo na ang dulo
Ng mga landas
Maari bang sabay tayong magtungo
Maligaw may sabay tayong maghanap
Ng mga landas
Pauwi sa ating mga sarili
Ulit –ulitin mong itarak ang punyal
Pagkat manhid akong sumasampalataya
Sa mapanganib mong kariktan
Ang punyal sa aking dibdib
Nang walang alinlangan
Parang isang nakagawiang ritwal
Tiyak ang lahat ng mga hakbangin
Mulang simula at wakas
Alam na alam mo kung paano lumikha
Ng apoy sa iyong palad
Na mala-bola mong ipapasa
Sa inosente kong mga kamay
Naglalagablab! Nagngangalit!
Ay! Laman ng aking mga salita
Ikaw na katiyakan ng aking kawalan
Kawalan kong walang katiyakan
Na nilalaro ng iyong panagimpan
Kung alam mo na ang dulo
Ng mga landas
Maari bang sabay tayong magtungo
Maligaw may sabay tayong maghanap
Ng mga landas
Pauwi sa ating mga sarili
Ulit –ulitin mong itarak ang punyal
Pagkat manhid akong sumasampalataya
Sa mapanganib mong kariktan
Matapos Ang Gabing Nagdududa Ang Bukas
Ngayon, makatutulog na ako
Nang may himbing
Kapiling ang tiwalang
Naririyan ka
Nag-aabang sa aking panaginip
Nang may himbing
Kapiling ang tiwalang
Naririyan ka
Nag-aabang sa aking panaginip
Sabado, Hulyo 14, 2012
Tikom
Naniniwala ako sa bisa ng katahimikan
Tulog na asong-ulol sa gilid ng lansangan
Pusang matimpi, marahan sa lakad at titigan
Gagambang nag-aabang ng biktimang sasaputan
Naniniwala ako sa bisa ng katahimikan
Nahihiyang kindat ng bituin, nakasabit na buwan
Kalawanging bubong na binugbog ng ulan
Balkonaheng malungkutin, bintanang sugatan
Naniniwala ako sa bisa ng katahimikan
Nagtuyong-laway ng sanggol sa duyan
Pananalig ng inang naghihintay ng liham-kasagutan
Ng amang nagpaalam, tutungong kanayunan.
Tulog na asong-ulol sa gilid ng lansangan
Pusang matimpi, marahan sa lakad at titigan
Gagambang nag-aabang ng biktimang sasaputan
Naniniwala ako sa bisa ng katahimikan
Nahihiyang kindat ng bituin, nakasabit na buwan
Kalawanging bubong na binugbog ng ulan
Balkonaheng malungkutin, bintanang sugatan
Naniniwala ako sa bisa ng katahimikan
Nagtuyong-laway ng sanggol sa duyan
Pananalig ng inang naghihintay ng liham-kasagutan
Ng amang nagpaalam, tutungong kanayunan.
Kung Bakit Laging May Away At Ayaw
Kung bakit laging may away at ayaw
Sa mga panahong inakala mong mabulaklak
Ang halamanan sa hardin Kung bakit
May ayaw at away sa pagitan ng mga siwang
Ng ugat na nagsala-salabat sa loob ng dibdib
Kung bakit laging away at ayaw ang sumisibol
Sa gitna ng katahimikang nanalig kang paraiso
Kung bakit may ayaw at away na hindi
Nagtatapos sa pagkakabati Kung bakit
Laging may away at ayaw ang mga naisin
At kapayapaan Kung bakit may ayaw at away
Ang lahat ng pinaniniwalaan mong walang hanggan
Kung bakit itinatanong mo ito at paulit-ulit
Lamang ang bakit ayaw away kung
Wala akong maitutugon ni maisasagot maliban
Sa ayaw kong awayin ang katiyakang ito ang ito
Kung bakit laging may away at ayaw Kung
Bakit may ayaw at away Kung bakit laging ganito
--kay Jack
Sa mga panahong inakala mong mabulaklak
Ang halamanan sa hardin Kung bakit
May ayaw at away sa pagitan ng mga siwang
Ng ugat na nagsala-salabat sa loob ng dibdib
Kung bakit laging away at ayaw ang sumisibol
Sa gitna ng katahimikang nanalig kang paraiso
Kung bakit may ayaw at away na hindi
Nagtatapos sa pagkakabati Kung bakit
Laging may away at ayaw ang mga naisin
At kapayapaan Kung bakit may ayaw at away
Ang lahat ng pinaniniwalaan mong walang hanggan
Kung bakit itinatanong mo ito at paulit-ulit
Lamang ang bakit ayaw away kung
Wala akong maitutugon ni maisasagot maliban
Sa ayaw kong awayin ang katiyakang ito ang ito
Kung bakit laging may away at ayaw Kung
Bakit may ayaw at away Kung bakit laging ganito
--kay Jack
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)